Η Εποχή της Μακεδονίας

Η Εποχή της Μακεδονίας

AddThis Social Bookmark Button


Ψηφιδωτό δάπεδο από την Πέλλα. 4ος αιώνας π.Χ.
Απεικονίζεται γρύπας που κατασπαράσσει ελάφι. Ο γρύπας είναι μυθικό ον με σώμα λιονταριού ουρά φιδιού και πτερά αετού.

 

Οι Μακεδόνες είναι ελληνικό φύλλο και θεωρούν ότι είναι απόγονοι του μυθικού ήρωα Ηρακλή. Απογόνους του Ηρακλέους θεωρούν τους εαυτούς τους και οι Δωριείς. Οι Μακεδόνες και οι Δωριείς είναι δύο ελληνικά φύλλα με ομοιότητες στη νοοτροπία: Πρόκειται για πολεμικούς λαούς με κύρια χαρακτηριστικά τη γενναιότητα, την αυτοκυριαρχία και την ισχυρή βούληση.

Η Μακεδονία είναι μία περιοχή με εύφορες πεδιάδες, ψηλά βουνά και πυκνά δάση. Η μακεδονική γη υπήρξε άρρηκτα συνδεδεμένη με το μακεδονικό λαό. Η οικονομία της Μακεδονίας στηριζόταν κατά κύριο λόγο στη γεωργία και στην κτηνοτροφία. Οι Μακεδόνες δεν ήταν ναυτικός λαός. Μόλις τον 5ο π.Χ. αιώνα οι Μακεδόνες αποφάσισαν να στραφούν προς τη θάλασσα όπως φαίνεται από τη μεταφορά της πρωτεύουσας από τις Αιγές- σημερινή Βεργίνα- στην Πέλλα. Η τοποθεσία που επιλέχθηκε για τη νέα πρωτεύουσα ήταν παραθαλάσσια. (Σήμερα η ακτογραμμή έχει απομακρυνθεί από την Πέλλα με ανθρώπινη παρέμβαση.) Στα εργαστήρια της Μακεδονίας παράγονταν εξαιρετικά έργα χρυσοχοΐας. Το σπουδαιότερο ιερό των Μακεδόνων ήταν το Δίον στους πρόποδες του Ολύμπου.

Κατά τη μυκηναϊκή εποχή υπήρχε στη Μακεδονία ένα βασίλειο ανάλογο με τα βασίλεια που υπήρχαν τότε σε όλη την Ελλάδα. Στη νότιο Ελλάδα το πολίτευμα της βασιλείας εξελίχθηκε και σταδιακά διαμορφώθηκε ο θεσμός της πόλης- κράτους. Η Μακεδονία δεν ακολούθησε τις εξελίξεις της νοτίου Ελλάδας. Στη Μακεδονία διατηρήθηκε το πολίτευμα της βασιλείας μέχρι την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Στο πολίτευμα της Μακεδονίας ο βασιλιάς περιβάλλεται από τους ευγενείς και τη συνέλευση των πολεμιστών. Ανάμεσα στους στρατιώτες και το βασιλιά αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση. Για το βασιλιά ένας μόνο τρόπος υπάρχει να κερδίσει το σεβασμό των στρατιωτών, η γενναιότητα στη μάχη. Ο βασιλιάς δεν ζητά από τους στρατιώτες του τίποτα που δεν κάνει ο ίδιος. Ηγείται των πολεμικών αναμετρήσεων και πολεμώντας αποδεικνύει την αξία του. Ο θρόνος περνούσε από τον πατέρα στο γιο που όριζε ως διάδοχό του αλλά όχι πάντα. Πολλές φορές υπήρξαν αιματηρές διαμάχες γύρω από το θρόνο. Ενίοτε οι βασιλείς φονεύονταν από διεκδικητές του θρόνου. Οι νόμιμοι διάδοχοι ενίοτε παραμερίζονταν από ισχυρότερους συγγενείς τους. Σύμφωνα με το εθιμικό δίκαιο ο θρόνος καταλαμβανόταν από τον ισχυρότερο διεκδικητή του. Η εκλογή του νέου βασιλιά επικυρωνόταν από τη συνέλευση των πολεμιστών. Οι ευγενείς συγκροτούσαν το ιππικό, το σώμα στρατού με το μεγαλύτερο κύρος.