Αρχική

Βεργίνα

AddThis Social Bookmark Button

Η χρυσή λάρνακα της Βεργίνας
Στην αρχαία Μακεδονία σκεύη από πολύτιμα μέταλλα χρησιμοποιούνταν ως οστεοθήκες επιφανών νεκρών. Φαίνεται ότι οι νεκροί, των οποίων τα οστά εναποτίθεντο σε αυτά τα σκεύη, τα χρησιμοποιούσαν όσο ήταν εν ζωή. Σε αυτό το πλαίσιο χρησιμοποιήθηκε η χρυσή λάρνακα της Βεργίνας ως οστεοθήκη. Μάλιστα, οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι χρησιμοποιήθηκε ως οστεοθήκη του Φιλίππου του Β’, του πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Στο κάλυμμα φέρει τον «Ήλιο της Βεργίνας», το έμβλημα του ελληνικού βασιλείου της Μακεδονίας.

 

Πληροφορίες Επίσκεψης - Κείμενο - Image Gallery


Κάντε κλικ εδώ για να δείτε τις Πληροφορίες Επίσκεψης.

Τηλέφωνο: +30 23310 92347
Ωράριο: 8.00- 20.00
Google Map
Πρόσβαση: 1 ώρα και 30 λεπτά από το κέντρο της Θεσσαλονίκης οδικώς.
Εισιτήριο: 8 ευρώ
Για τα παιδιά και τους νέους έως 18 ετών η είσοδος είναι ελεύθερη.  
Για τους φοιτητές των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης η είσοδος είναι ελεύθερη.
Για τους φοιτητές των χωρών εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης (άνω των 18 ετών) : 4 ευρώ.
Για τους επισκέπτες άνω των 65 ετών: 4 ευρώ.

 

Κείμενο


Η ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΗ ΑΙΓΕΣ Στην περιοχή της σημερινής Βεργίνας, η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως την αρχαία πόλη Αιγές. Οι Αιγές ήταν η πρώτη πρωτεύουσα του βασιλείου των Μακεδόνων και ιδρύθηκε τον έβδομο π.Χ. αιώνα. Δύο αιώνες αργότερα, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Πέλλα, όμως οι Αιγές παρέμειναν ιερός τόπος για τους Μακεδόνες. Στις Αιγές βρισκόταν το βασιλικό νεκροταφείο. Εδώ ενταφιάζονταν οι βασιλείς των Μακεδόνων και τα μέλη των οικογενειών τους ακόμη και μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας. Στο θέατρο των Αιγών δολοφονήθηκε ο Φίλιππος ο Β’, ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κατά τη διάρκεια των εορτασμών του γάμου της κόρης του. Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος της πόλης των Αιγών δεν είναι επισκέψιμο, επειδή γίνονται ανασκαφές.

ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΒΕΡΓΙΝΑΣ Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Βεργίνας έχει την εξής ιδιαιτερότητα: αρχαιολογικός χώρος και μουσείο βρίσκονται στο ίδιο σημείο. Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Βεργίνας στεγάζει τέσσερις αρχαίους βασιλικούς τάφους, που δεν έχουν μετακινηθεί από το σημείο όπου βρέθηκαν. Μέσα στο χώρο του μουσείου και γύρω από τους τάφους εκτίθενται τα κτερίσματα τους καθώς και επιτύμβιες στήλες από άλλους τάφους. Οι τάφοι ως προς την αρχιτεκτονική τους μοιάζουν με μικρούς ναούς.

Αυτό που κάνει τους τάφους ξεχωριστούς δεν είναι μόνο οι υπέροχες τοιχογραφίες και ο πλούτος των κτερισμάτων, αλλά και το γεγονός ότι οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι σε αυτούς έχουν ενταφιαστεί μέλη της οικογενείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Συγκεκριμένα, πιστεύουν ότι σε έναν από αυτούς έχει ενταφιαστεί ο πατέρας του ο Φίλιππος ο Β’ και σε έναν άλλο ο γιος του, ο Αλέξανδρος ο Δ’, που δολοφονήθηκε, όταν ήταν έφηβος, στα πλαίσια της διαμάχης για τη διαδοχή. Την ανασκαφή των τάφων διενήργησε ο Μανώλης Ανδρόνικος.

O ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ Ο Αλέξανδρος ο Γ’, γνωστός ως Μέγας Αλέξανδρος, γεννήθηκε το 356 π.Χ. στην Πέλλα. Το όνομα «Αλέξανδρος» σημαίνει: «αυτός που απωθεί τους άντρες», εννοείται στη μάχη. Η παιδική του ηλικία σημαδεύτηκε από τις διαμάχες μεταξύ των γονιών του. Πατέρας του ήταν ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος ο Β’ και μητέρα του η Ολυμπιάδα, μία πριγκίπισσα της Ηπείρου. Σύμφωνα με τους ιστορικούς και οι δύο γονείς του ήταν παρορμητικοί με έντονη προσωπικότητα. Ενώ παντρεύτηκαν από έρωτα, σύντομα άρχισαν τα προβλήματα μεταξύ τους. Οι συγκρούσεις τους ήταν γνωστές σε όλους τους Μακεδόνες. Ο Αλέξανδρος εμφανισιακά έμοιαζε στη μητέρα του. Ήταν μετρίου αναστήματος και εκτυφλωτικά όμορφος. Ο Αλέξανδρος από παιδί και καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωή του διάβαζε Ιλιάδα. Ο Αχιλλέας ήταν ο αγαπημένος του ήρωας. Μάλιστα ο Αχιλλέας ήταν πρόγονος του από την πλευρά της μητέρας του. Ο Αχιλλέας απετέλεσε το πρότυπο του πολεμιστή για τον Αλέξανδρο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Σύμφωνα με το μύθο, ο Αχιλλέας συμμετείχε στην εκστρατεία εναντίον της Τροίας, αν και οι θεοί του είχαν αποκαλύψει ότι θα σκοτωνόταν στη μάχη. Συνειδητά προτίμησε μια σύντομη, ένδοξη, και περιπετειώδη ζωή από μία μακρόχρονη, ήρεμη και ειρηνική.

Ο Φίλιππος έστειλε τον Αλέξανδρο σε ηλικία δεκατριών ετών να συνεχίσει την εκπαίδευσή του σε ένα εκπαιδευτικό κέντρο που βρισκόταν στην ύπαιθρο κοντά στο ιερό των Νυμφών. Εκεί φοιτούσαν οι νεαροί ευγενείς της Μακεδονίας και τα παιδιά των υποτελών ηγεμόνων. Ο Φίλιππος είχε προσλάβει το μεγαλύτερο Έλληνα φιλόσοφο, τον Αριστοτέλη, για την εκπαίδευση τους. Ο Αριστοτέλης, ο οποίος είχε μελετήσει μεταξύ άλλων τα πολιτεύματα, επέστησε την προσοχή του Αλεξάνδρου στη διαφορά μεταξύ του αυθαίρετου ηγεμόνα και αυτού που ήταν επικεφαλής μίας «κοινωνίας ελευθέρων». Ο Αλέξανδρος, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, προσπαθούσε να προσεγγίσει το πρότυπο του σωστού ηγεμόνα, όπως το διδάχθηκε από τον Αριστοτέλη. Έτσι, με τον Αλέξανδρο έχουμε την εφαρμογή της φιλοσοφίας στην πράξη. Ο Αλέξανδρος βέβαια έλαβε και σκληρή στρατιωτική εκπαίδευση. Από νωρίς ακολουθούσε τον πατέρα του στις εκστρατείες. Από τον πατέρα του μυήθηκε στην τέχνη της στρατηγικής και της διπλωματίας.

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ Μετά τη δολοφονία του πατέρα του, ο Αλέξανδρος ανέβηκε στο θρόνο. Πρώτη του ενέργεια ήταν να φροντίσει για μία μεγαλοπρεπή ταφή για τον πατέρα του και να τιμωρήσει τους δολοφόνους. Ύστερα, παγίωσε την εξουσία του στον ελλαδικό χώρο και έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδια του πατέρα του για την εκστρατεία στην Ασία. Ο στόχος της εκστρατείας ήταν η εκδίκηση για τις δύο εκστρατείες των Περσών εναντίον των Ελλήνων.

Την άνοιξη του 334 π.Χ., ο Αλέξανδρος ξεκινά την εκστρατεία του. Οι στρατηγοί του πατέρα του και οι επιστήθιοι παιδικοί του φίλοι συγκροτούν την ηγεσία του στρατού. Στο στρατό συμμετείχαν όλοι οι Έλληνες, αλλά, όπως ήταν φυσικό, μεταξύ των Ελλήνων την πρώτη θέση είχαν οι Μακεδόνες. Η πρώτη μεγάλη μάχη εναντίον των Περσών δόθηκε στο Γρανικό ποταμό το 334 π.Χ. Ο Αλέξανδρος πέτυχε θριαμβευτική νίκη. Μετά τη μάχη, εστάλησαν 300 περσικές ασπίδες στην Αθήνα ως τρόπαια με την εξής αφιέρωση: «Αλεξάνδρου και όλων των Ελλήνων πλην των Λακεδαιμονίων από των βαρβάρων των εν Ασία κατοικούντων». Οι ασπίδες αναρτήθηκαν στον Παρθενώνα. Οι Έλληνες είχαν τη συνήθεια να αφιερώνουν στους ναούς τα όπλα των εχθρών ή τα δικά τους μετά από σημαντικές νίκες. Η ενέργεια του Αλεξάνδρου να στείλει τις ασπίδες των ηττημένων Περσών στην Αθήνα και όχι στη Μακεδονία ήταν συμβολική: Οι Πέρσες κατά την εκστρατεία τους εναντίον των Ελλήνων το 480 π.Χ. είχαν πυρπολήσει τους ιερούς ναούς της Αθήνας και ο Αλέξανδρος αφιερώνοντας τις ασπίδες στον Παρθενώνα ήθελε να δείξει ότι έπαιρνε εκδίκηση από τους Πέρσες ως ηγέτης όλων των Ελλήνων, όχι μόνο των Μακεδόνων. Ο Αλέξανδρος εξαιρεί από την αφιέρωση τους Λακεδαιμονίους. «Λακεδαιμόνιοι» είναι η επίσημη ονομασία των Σπαρτιατών. Ο Αλέξανδρος εξαιρεί τους Σπαρτιάτες, επειδή οι Σπαρτιάτες ήταν οι μόνοι από τους Έλληνες που είχαν αρνηθεί να συμμετάσχουν στην εκστρατεία του. Οι παραδόσεις των Σπαρτιατών δεν τους επέτρεπαν να δέχονται διαταγές από κάποιον που δεν ήταν Σπαρτιάτης.

Ακολούθησε η μάχη της Ισσού το 333 π.Χ. Σε αυτή τη μάχη, ο βασιλιάς των Περσών Δαρείος είχε φέρει την οικογένειά του να παρακολουθήσει, επειδή θεωρούσε ότι θα έχει μία σίγουρη νίκη και ότι η σφαγή των Ελλήνων θα ήταν ένα ευχάριστο θέαμα για τους οικείους του. Όμως, έπεσε έξω στις προβλέψεις του. Ο περσικός στρατός ηττήθηκε, ο ίδιος κατάφερε να διαφύγει αλλά η οικογένειά του αιχμαλωτίστηκε. Ο Αλέξανδρος φέρθηκε με μεγαλοψυχία στην οικογένεια του Δαρείου. Μάλιστα, σύμφωνα με ιστορικές πηγές, αναπτύχθηκε μια τρυφερή σχέση ανάμεσα σε αυτόν και τη μητέρα του Δαρείου, σαν σχέση μητέρας και γιου. Με τη μάχη των Γαυγαμήλων το 331 π.Χ. το περσικό κράτος καταλύθηκε οριστικά. Μετά τη μάχη αυτή, ο Δαρείος φονεύτηκε από στασιαστές του στρατού του και ο Αλέξανδρος διέταξε να ταφεί με όλες τις τιμές που αρμόζουν σε ένα βασιλιά. Ο Αλέξανδρος ήθελε να προβληθεί ως νόμιμος διάδοχος του Δαρείου.

Με την κατάλυση του περσικού κράτους ο αντικειμενικός σκοπός της εκστρατείας είχε επιτευχθεί. Όμως, ο Αλέξανδρος συνέχισε την προέλασή του στα βάθη της Ασίας. Όπως φαίνεται, ο Αλέξανδρος δεν είχε εκστρατεύσει μόνο για να εκδικηθεί. Ήθελε να επεκτείνει τη δύναμή του όσο μπορούσε. Έφτασε μέχρι το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και την Ινδία. Εδώ, δεν αντιμετώπιζε συντεταγμένους στρατούς αλλά ορεινές φυλές άγριων πολεμιστών. Ο Αλέξανδρος υποχρεώθηκε να δώσει τέλος στην εκστρατεία του, επειδή ο στρατός του αρνήθηκε να τον ακολουθήσει. Οι στρατιώτες είχαν κουραστεί από τους συνεχείς πολέμους και ήθελαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Αναγκάστηκε λοιπόν να πάρει το δρόμο της επιστροφής.

Μεγάλο μέρος της επιτυχίας του ο Αλέξανδρος το όφειλε στο στρατό του αλλά και στη σχέση που είχε αναπτύξει με τους στρατιώτες. Κάθε στρατιώτης μπορούσε να μιλά ελεύθερα στον Αλέξανδρο για οποιοδήποτε θέμα. Μετά από κάθε μάχη, όσο σημαντική και αν ήταν η νίκη του, δεν ξεχνούσε να επισκεφτεί τους τραυματίες. Ο Αλέξανδρος δε ζητούσε από τους στρατιώτες του τίποτα που δεν έκανε ο ίδιος και μάλιστα με άριστο τρόπο. Οδηγούσε το στρατό στη μάχη με γενναιότητα. Οι στρατιώτες ήταν έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να δώσουν τη ζωή τους γι’ αυτόν, επειδή τους αποδείκνυε διαρκώς την αξία του και το ενδιαφέρον του προς αυτούς. Πέρα από τη γενναιότητά του, αναγνώριζαν και τις εξαιρετικές ικανότητές που είχε ως στρατηγός. Χαρακτηριστικό είναι το εξής περιστατικό: Ο στρατός διέσχιζε μία έρημο. Πολλοί στρατιώτες δεν άντεξαν και πέθαναν στην πορεία. Κάποιοι εντόπισαν λίγο νερό. Το περισυνέλεξαν σε ένα κράνος και το έδωσαν στον Αλέξανδρο. Ο Αλέξανδρος με μία μεγαλοπρεπή κίνηση ενώπιον όλων το έχυσε στο έδαφος. Ήταν αδιανόητο γι’ αυτόν να πιεί, εφόσον οι στρατιώτες του διψούσαν. Παρ’ ότι ο στρατός λάτρευε τον Αλέξανδρο και ο Αλέξανδρος το στρατό, υπήρχαν και εντάσεις σε αυτή τη σχέση. Για παράδειγμα το γεγονός ότι οι στρατιώτες τον ανάγκασαν να δώσει τέλος στην εκστρατεία εξόργισε τον Αλέξανδρο.

Η διάδοση του ελληνικού πολιτισμού υπήρξε συνειδητή επιλογή για τον Αλέξανδρο. Ο Αλέξανδρος στο πέρασμά του από την Ασία και την Αφρική ίδρυσε πάνω από εβδομήντα πόλεις και εγκατέστησε σε αυτές Έλληνες αποίκους. Οι νέες πόλεις είχαν ελληνικό διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο, ελληνικό θέατρο και ελληνικό στάδιο. Έτσι, οι πόλεις που ίδρυσε ο Αλέξανδρος έγιναν εστίες διάδοσης του ελληνικού πολιτισμού. Στις περισσότερες έδωσε το όνομα Αλεξάνδρεια. Ίσως το μεγαλύτερο δώρο που έκανε στους λαούς της Ανατολής ήταν ότι τους έφερε σε επαφή με τον ελληνικό πολιτισμό, έναν πολιτισμό κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό. Οι άνθρωποι εδώ απέκτησαν διαφορετική αντίληψη για τον εαυτό τους και τις δυνατότητές τους. Η ελληνική γλώσσα, ο ελληνικός τρόπος ζωής, η ελληνική φιλοσοφία και το ελληνικό θέατρο «ρίζωσαν» στην Ανατολή.

Ο Αλέξανδρος έδειχνε σεβασμό προς τους λαούς που κατακτούσε και τον πολιτισμό τους. Οραματιζόταν τη δημιουργία μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας που θα βασιζόταν αφ’ ενός στον ελληνικό πολιτισμό και αφ’ ετέρου στους εγχώριους πολιτισμούς. Στην αυτοκρατορία του θα επικρατούσε δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Ακόμη και όταν συναντούσε αντίσταση και κατακτούσε μια περιοχή με τα όπλα, μετά κέρδιζε τους ντόπιους με την προσωπικότητα και τη διακυβέρνησή του. Στις περιοχές που κατακτούσε όπου επικρατούσε διαφθορά στη διοίκηση, αντικαθιστούσε τους ηγεμόνες. Όπου έκρινε ότι οι ηγεμόνες ήταν καλοί, τους διατηρούσε στη θέση τους και απλά τοποθετούσε δική του φρουρά. Κατά κανόνα το νέο καθεστώς ήταν πιο φιλελεύθερο από το παλαιό. Έτσι σε πολλές περιπτώσεις ο Αλέξανδρος έγινε δεκτός ως ελευθερωτής. Ο στρατός του Αλεξάνδρου ενισχυόταν από τις στρατιωτικές δυνάμεις των κατακτημένων περιοχών. Οι στρατιώτες που υπηρετούσαν σε αυτόν ένοιωθαν περήφανοι. Στο πλαίσιο της πολιτικής του ο Αλέξανδρος ενθάρρυνε τις επιγαμίες, τους γάμους δηλαδή των στρατιωτών του με γυναίκες από τις κατακτημένες περιοχές. Ο ίδιος παντρεύτηκε δύο φορές. Οι δύο γυναίκες του έκαναν από ένα γιο. Ο ένας από τους γιους του γεννήθηκε μετά το θάνατό του. Και οι δύο γυναίκες του κατάγονταν από επιφανείς οικογένειες των κατακτημένων περιοχών. Αυτό ενόχλησε το στρατιώτες του, που ήθελαν ο διάδοχος να έχει μόνο ελληνικό αίμα.

Ο Αλέξανδρος ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος. Ήταν γενναίος, οραματιστής είχε την ικανότητα της ορθής εκτίμησης των καταστάσεων και της αστραπιαίας αντίδρασης. Είχε το χάρισμα του να μεταδίδει τον ενθουσιασμό του. Πληγωνόταν από την προδοσία των ανθρώπων που είχε εμπιστευτεί και τιμωρούσε σκληρά τους προδότες. Η γενναιότητα και η τιμή ήταν αξίες που αναγνώριζε όχι μόνο στους Έλληνες αλλά και στους ηττημένους εχθρούς. Έτσι, κάποιοι ηττημένοι εχθροί του εξελίχθηκαν σε πολύτιμους συμμάχους.

Μία άγνωστη πτυχή του χαρακτήρα του Αλεξάνδρου είναι ότι ως ιδιαίτερα ευφυής άνθρωπος είχε λεπτή αίσθηση του χιούμορ. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του έλαβε ένα γράμμα από τον Αντίπατρο, που εκτελούσε χρέη αντιβασιλέα στη Μακεδονία. Ο Αντίπατρος διαμαρτυρόταν για τη συμπεριφορά της μητέρας του Αλεξάνδρου Ολυμπιάδας που ήθελε να εμπλέκεται στην πολιτική. Η Ολυμπιάδα από την πλευρά της θεωρούσε ότι ο Αντίπατρος δεν της έδειχνε το σεβασμό που αρμόζει στη μητέρα του βασιλιά. Ο Αλέξανδρος λάμβανε συχνά γράμματα διαμαρτυρίας και από τις δύο πλευρές. Διαβάζοντας το γράμμα του Αντίπατρου είπε: «Η μητέρα μου ζητά πολύ μεγάλο νοίκι για τους εννιά μήνες που με φιλοξένησε».

Ο Αλέξανδρος πέθανε το 323 π.Χ. στη Βαβυλώνα κατά την επιστροφή του στη Μακεδονία μετά τη λήξη της εκστρατείας, του σε ηλικία τριάντα τριών ετών. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το θάνατό του. Ίσως πέθανε από πνευμονία, ίσως από ένα παλαιό τραύμα που υποτροπίασε. Ο Αλέξανδρος πέθανε, ενώ έκανε σχέδια για νέες εκστρατείες. Είχε αποφασίσει να στείλει πίσω στην πατρίδα τους εξαντλημένους στρατιώτες του και να συγκροτήσει νέο στρατό από την Ελλάδα και τις κατακτημένες περιοχές για μια νέα εκστρατεία.

Κανένας στρατηλάτης δεν κατάφερε τόσα σε τόσο νεαρή ηλικία. Κανένας δεν άγγιξε τόσο την ψυχή των λαών. Ο κόσμος δεν ήταν ίδιος μετά τον Αλέξανδρο.

 

Image Gallery

Ασημένια υδρία με χρυσό στεφάνι
Το αγγείο χρησιμοποιήθηκε ως οστεοθήκη. Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι χρησιμοποιήθηκε ως οστεοθήκη του Αλεξάνδρου του Δ’, του έφηβου γιου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που δολοφονήθηκε στα πλαίσια της διαμάχης για τη διαδοχή.

 

 

Ο θώρακας του Φιλίππου του Β’
Ο θώρακας του Φιλίππου είναι πανομοιότυπος με το θώρακα που φέρει ο γιος του Αλέξανδρος σε ένα ψηφιδωτό, όπου απεικονίζεται έφιππος να μάχεται εναντίον του βασιλιά των Περσών Δαρείου. Ο θώρακας του Φιλίππου στη δεξιά πλευρά φέρει ένα χρυσό φυλακτό: απεικονίζεται η θεά Αθηνά πάνοπλη. Η δεξιά πλευρά του σώματος είναι η πλευρά που δεν προστατεύεται από την ασπίδα. Η θεά προστάτευε το Φίλιππο κατά τη διάρκεια της μάχης.

 

 

Κεφάλι από ελεφαντόδοντο
Οι αρχαιολόγοι αναγνωρίζουν στα χαρακτηριστικά της μορφής το Φίλιππο το Β’, τον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Φίλιππος ο Β' είχε χάσει το ένα του μάτι κατά τη διάρκεια μιας πολιορκίας. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο άνθρωπος που αναπαρίσταται έχει κάποιο πρόβλημα στο ένα του μάτι. Φαίνεται ότι το κεφάλι αυτό μαζί με άλλα μικρά ανάγλυφα κεφάλια από ελεφαντόδοντο που βρέθηκαν στον τάφο διακοσμούσαν ένα ξύλινο αντικείμενο, όπως τη νεκρική κλίνη του Φιλίππου ή μία κλίνη συμποσίου.

 

 

Κεφάλι από ελεφαντόδοντο
Οι αρχαιολόγοι αναγνωρίζουν στη μορφή το Μέγα Αλέξανδρο. Δεν είναι μόνο τα χαρακτηριστικά του προσώπου που θυμίζουν το μέγα στρατηλάτη αλλά και η κίνηση. Το κεφάλι είναι ελαφρώς στραμμένο στο πλάι και προς τα πάνω. Το βλέμμα είναι στραμμένο προς τον ουρανό. Ο Μέγας Αλέξανδρος συνήθως αναπαρίσταται στα αγάλματα με αυτό τον τρόπο. Το κεφάλι αυτό μάλλον διακοσμούσε το ίδιο ξύλινο αντικείμενο με το προηγούμενο.

 

 

Πρόσοψη βασιλικού τάφου
Αυτός ο βασιλικός τάφος βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το Αρχαιολογικό Μουσείο της Βεργίνας.